مطيّا و للّه الحمد و المنّة كه ازينجا صحّت اين حديث و انهم باسناد رجال شيخين كالنار على العلم فى الظلم واضح و روشن و ظاهر و مبرهن مىگردد زيرا كه بنص ياقوت حموى ثابت شده كه اين حديث شريف را عبد الرزاق از معمر از زهرى از سعيد بن المسيّب از أبى هريره روايت كرده و اين همه روات ثقه و عدول و اهل ضبط و اتقان‌اند بلكه ائمه جليل الشأن و اركان اسلام و ايمان سنيانند مجال ندارند كه در مقابله اهل حق حرف قدح و جرح ايشان بر زبان آرند كه همه از روات اصح صحاح ايشانند و بافادات و روايات اين حضرات انبانهاى ايشان پرست اگر قدح ايشان كنند قدح اصح صحاح ايشان لازم آيد حالا بالاجمال پارهء از تراجم اين بزرگان بايد شنيد امّا عبد الرزّاق بن همام پس حافظ همام و متبحر قمقام و محدّث عاليمقام و از اكابر حذاق اعلام و اماثل مشايخ عظام بلكه امام ائمّه فخام و شيخ اساطين اسلامست اصحاب صحاح ستّه از روايات او صحاح خود را مشحون ساخته‌اند و او را در غايت اعتماد و اعتبار و وثوق دانسته بافادات او دامنهاى خود پر نموده و اكابر منقدين بمدائح عظيمه و جلائل اوصاف حميده او را مىستايند تا آنكه مىگويند كه رحلت نكردند مردم بسوى كسى بعد جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و إله و سلم مثل رحلت كردن شان بسوى عبد الرزّاق ابو محمد عبد اللَّه بن اسعد بن على اليمنى اليافعى در مرآة الجنان و عبرة اليقظان فى معرفة حوادث الزمان گفته و فى السّنة المذكورة أي سنة احدى عشرة و مائتين توفى الحافظ العلامة المرتحل إليه من الآفاق الشيخ الامام عبد الرزّاق بن همام اليمنى الصّنعانى الحميرى صاحب المصنّفات عن